İstanbul’u yalnızca yapıları, sokakları ve değişen silueti üzerinden okumak mümkün mü? Yoksa bir şehri anlamak, üzerinde yaşayan insanların hafızaları, alışkanlıkları ve ilişkileriyle birlikte düşünmeyi mi gerektirir?

İstanbul, farklı zamanların ve dönüşümlerin izlerini aynı anda taşıyan, hiçbir zaman tamamlanmayan bir şehir.

Sergi, İstanbul’un bu çoğulluğuna Ci Demi, Hüseyin Güler ve Tibet Oktay Aslan’ın farklı bakışları üzerinden yaklaşıyor. Ci Demi, gündelik hayat ve insan-mekan ilişkileri üzerinden şehrin görünür yüzünün ardındaki yaşama odaklanırken; Hüseyin Güler, kentin çeperlerine ve merkez dışında gelişen yaşam alanlarına bakıyor. Tibet Oktay Aslan ise yıkım, yeniden yapım ve mimari dönüşüm üzerinden şehrin değişen fiziksel katmanlarını izliyor.

Farklı yönlerden ilerleyen bu üç yaklaşım, İstanbul’u tamamlanmış bir yapıdan çok, geçmişin izleriyle bugünün müdahalelerinin bir arada bulunduğu, sürekli yeniden kurulan bir şehir olarak düşünmeye açıyor.